از بنى أمية اند ، وبعضي گفته اند : كه مراد صلحاء خلفايند وايشان بعد از آن ، حسين بن عبد الله بن زبير وعمر بن عبد العزيز وپنج ديگر از بنى عباسند واين دو توجيه در نهايت سخافت است زيرا كه همه خلفاى بنى أمية وبنى عباس در شقاوت وضلالت وجهالت شبيه به يكديگر بودند مگر عمر بن عبد العزيز كه بعضي از أطوار حسنه داشت . پس در ميان اينها ، بعضي را انتخاب كردن وبعضي را رد كردن بي وجه است . وأيضا ظاهر همه أحاديث ، اتصال واستمرار خلافت ايشان است وبعضي صريح است كه تا روز قيامت مستمر خواهند بود ، ودر بعضي مذكور است " فإذا مضوا ماجت الأرض بأهلها " يعنى چون امامان بروند زمين با اهلش به موج مىآيد ونظام عالم بر طرف مىشود وبعضي صريح است كه خلافت قريش تا روز قيامت باقي است . پس معلوم شد كه اين تأويلها فايده براي ايشان نمىكند واين أحاديث در اثبات مدعاى ما وافى وكافى اند . ( 22 ) اجمالا رواياتى كه از طريق شيعه وأهل سنت در اين زمينه وارد شده است فوق حد تواتر است . بنابراين دلالت آنها بر مطلوب ، جاى هيچگونه شبهه وترديد نيست . علامه سيد هاشم بحراني در اين باب ، كتابي نوشته است بنام " الانصاف في النص على الأئمة الاثني عشر من آل محمد ( صلى الله عليه وآله ) الاشراف " كه در مقدمه آن مىفرمايد : " چنين گويد : بنده نيازمند به درگاه خداى بي نياز هاشم بن سليمان بن إسماعيل بن عبد الجواد حسينى بحراني كه من در اين كتاب بيش از سيصد حديث آوردم كه مشتمل است بر نص به امامت امامان أطهار دوازده گانه كه از رجال شيعه وسنى با سند بجز نادرى كه مرسل است از مشايخ معتبر نقل شده است . وآنان در كتابهاى خود روايت كرده اند وزيادة از آنچه كه نقل كرده أم از اين أحاديث در اين باره يافتم ، لكن به جهت رعايت اختصار از ذكر آنها خوددارى كردم ودر همين مقدار كه آوردم براي عاقل رشيد ، كفايت است " ( 23 ) ودر اين كتاب ، 326 حديث از كتب شيعه و 40 حديث نيز از طريق أهل